Ήρθες και με παρέσυρες
Σα να 'σουνα Σιρόκος,
Σ' αγιάτρευτη εγκατάλειψη
Που ακόμα με στοιχειώνει
Δω, στης ζωής την ερημιά
Σ' αποζητώ σαν όαση,
Μια τελευταία σου ματιά
Λίγο να με δροσίσει
Μάταια όμως, σέρνομαι
Για να βρω τη σκιά σου,
Βλέποντας στην κλεψύδρα μου
Ο χρόνος να στερεύει
Πόσο εκκωφαντικός ο θόρυβος
Αυτής της απουσίας
Την τελευταία όμως πνοή
Κανείς δεν έχει ακούσει...-
Π.Ζ.
Σαν έστρεψες το βλέμμα σου
Πλημμύρισες μ' ελπίδες
Πνιγόσουνα μα ένοιωθες
Στο κρύο αλκυονίδες
Θα 'ναι η σωτηρία σου
Που μοιάζει πια με θαύμα
Δε θέλεις άλλο να κρυφτείς,
Κι ας γίνει η βροχή τους τραύμα
Σιγά όμως σταμάτησαν
Και τώρα πια δε ρέουν
Παγώσανε κι ακίνητες
Χειμώνα αποπνέουν
Κλείνεις κι εσύ τα μάτια σου
Ξανά σε αγκαλιάζουν
Αστείρευτη τούτη η πηγή
Ελπίδας που ονομάζουν...
Π.Ζ.
Ψευδείς ελπίδες στοίβαξες
Κει στου μυαλού την άκρη,
Σιγά πιά χάνονται κι αυτές
Κι έγιν' η ελπίδα δάκρυ...
Σα να 'σαι σ' όνειρο κακό
Που χλεύη αναδίδει,
Μα ειν' η ζωή αληθινή
Κι όχι φτηνό παιχνίδι
"Αχνή όμως κι η θύμηση
Έχει κι αυτή ξεφτίσει
Τόσο κοντά μα μακριά
Ανάμνησης μεθύσι"
Μένεις εκεί αξιοπρεπής
Αυτό σου 'χει απομείνει,
Όνειρων επαίτης είσαι πιά
Ψυχή σ' ακτημοσύνη...
Π.Ζ.
Σά βραδινή επώαση στο βάθος του μυαλού σου,
Κλεισμένη σε μια λογική που δεν υποτροπιάζει,
Απάνεμο λιμάνι είναι κοντά στο πλάϊ σου,
Κοιτάς απ' την προβλήτα του μήπως γλυκοχαράζει
Μα ήρθε το ηλιοβασίλεμα και πάγωσε,
Και τώρα την καρδιά σου ψηλαφίζει,
Ανάγλυφη αφή χρωμάτων έμεινε
Κι απρόσμενη μορφή που ιριδίζει
Ανάμνηση γλυκιά που πλέον πέρασε,
Θυμίζει ένα όμορφο λουλούδι,
Στο πέρασμα του χρόνου όμως μαράθηκε,
Τα πέταλα του έκανες τραγούδι...
Π.Ζ.
Έμεινες τωρ' ακίνητος
Με χέρια σταυρωμένα,
Δεν αντιδράς σαν σου μιλάν
Τα λόγια σου δεμένα
Άγνωστες ειν' οι σκέψεις σου,
Πολλοί αδιαφορούνε,
Λίγοι, στα δάχτυλα χεριού
Μ'ελπίδα καρτερούνε
Μετέωρος πια έμεινες
Στο χρόνο αιωρείσαι,
Σα να 'σαι σ'ένα εκκρεμές
Μηχανικά κρατείσαι
Σαν το μυαλό σου βάδισε
Σ'ακραία μονοπάτια,
Το τέλος δε φοβάσαι πια,
Μα ειν' ανοιχτά τα μάτια
Η παύση μοιάζει λευτεριά,
Μ' ακόμα δεν ισκιώνει,
Άγρυπνος μένεις τώρα πια,
Το τέλος δεν τελειώνει...
Π.Ζ.
Μια αράδα λόγια χάραξες
Σε κάποιου δέντρου τον κορμό,
Άραγε να 'ναι ακόμα εκεί;
Κάνεις ξανά το συνειρμό...
Σου λένε πλέον φαίνονται
Κάπως επουλωμένα,
Μα ήταν το χάραγμα βαθύ
Για λόγια ειπωμένα
Βρίσκεσαι ξάφνου εκεί μπροστά
Κι αρχίζεις να τα σβήνεις,
Μα πως ζητάς το χάραγμα
Με χάραγμα να αμβλύνεις;
Πάντα θα σε ακολουθούν
Λίγο κι ας ξεθωριάζουν,
Σα να 'ναι ανεξίτηλα
Που μέσα σου φωλιάζουν...
Π.Ζ.
Μια οπτική αντίληψη,
Μεσ' τη συνείδηση σου
Και είναι δίπλα, πλάϊ σου
Στο χείλος της αβύσσου
Για ποιά πραγματικότητα
Οι άλλοι σου μιλάνε
Και κει που ονειρεύεσαι
Βιαίως σε ξυπνάνε;
Σαν κάτι να σε ξεγελά,
Τα μάτια ή το μυαλό σου,
Παρέλυσαν οι αισθήσεις σου
Κι εσύ, κι ο εαυτός σου
Μα τώρα πλέον βρίσκεσαι
Σε συμβολή κυμάτων,
Σαν πέτρες να σου ρίχνουνε
Σε λίμνη αισθημάτων
Ρωτάς για το βήμα το στερνό,
Απάντηση καμία,
Ελπίδα και μεταβολή,
Θα ζεις για μια οπτασία...
Π.Ζ.
Βράδιασε, ήρθε η ώρα σου
Τα σύννεφα περνάνε
Και με το φως του φεγγαριού
Τα μάτια καρτεράνε
Να τώρα, κάτι φάνηκε
Και τρέχεις ν' ανταμώσεις
Αυτό που χρόνια λαχταράς,
Ψυχή σου να λυτρώσεις
Μ' από μπροστά σου χάθηκε
Κι απογοητευμένος,
Ίχνη της ψάχνεις για να βρεις
Κοιτώντας σαστισμένος
Απ' τη σκιά, δε μένουν ίχνη
Παρά μια ανάμνηση ψυχρή,
Χάθηκε μέσα στο σκοτάδι
Που το ικετεύεις να σε βρει...
Π.Ζ.
Μπρος σε μια πλέξη βρέθηκες
Σα να 'ναι ιστός αράχνης,
Μπλέχθηκες και διέξοδο
Εναγωνίως ψάχνεις
Μ' ακομα δεν κατάλαβε
Αν πρέπει να περάσεις,
Καλό μην είσαι ή κακό
Και μέχρι που θα φτάσεις
Τώρα που παγιδεύτηκες
Το χάραμα τρομάζει,
Θα 'σουνα μάλλον το κακό
Το τέλος πλησιάζει
Κι αυτό το υποσυνείδητο
Μόνο του μετατρέπει,
Και κάνει το κακό - καλό
Κι όλα τα θέλω - πρέπει
Σαν μέσα απ' τα σύννεφα
Του ήλιου μια αχτίδα,
Έτσι και συ τη πέρασες
Την ονειροπαγίδα...
Π.Ζ.
Στυγνή πραγματικότητα
Μόνος σου τη βιώνεις
Πλέγμα, θυμίζει φυλακή
Μέσα της σιγολιώνεις
Να όμως, κάτι αισθάνεσαι,
Γεύση από ελευθερία
Μ' απότομα στη στέρησαν
Φίμωση, ασφυξία
Λύθηκες πάλι κι έτρεξες
Κραυγάζεις μ' αφωνία
Πέφτεις ψηλά απο γκρεμό,
Τέλειωσε η αγωνία
Για μιά στιγμή ακίνητος,
Σκέφτεσαι, το 'χεις ξαναζήσει
Θυμάσαι κείνο τ' Όνειρο,
Και έχεις παραλύσει
Νόμιζες το ζησες κι αυτό
Λίγο πριν ξεψυχίσεις,
Μα ήταν το κελί νοητό,
Κάγκελα οι ψευδαισθήσεις...
Π.Ζ.
Οι ενοχές που αισθάνεσαι,
Το νου σου έχουν πλανέψει
Κι έτσι τις τάσεις της φυγής,
Δε θα τις αναστρέψει
Την ψυχική σου εκφόρτιση,
Ψάχνεις απεγνωσμένα
Βαρύ 'ναι το φορτίο σου
Λόγια συνεσταλμένα
Κι η αυταξία χαμηλή,
Μένεις εγκλωβισμένος
Φοράς τις παρωπίδες σου,
Σ' αυτές εισ' εθισμένος
Και συνεχώς αιμορραγείς,
Αγιάτρευτη η πληγή σου
Μαχαίρι ειν' η σκέψη σου,
Κι αυτοκαταστροφή σου...
Π.Ζ.
Κρατά τ'απωθημένα σου και φύλαξτα σε κάστρα
Δες τα ψηλά απ' τον ουρανό, όπως σε βλέπουν τ'άστρα
Νιώσε τ'απωθημένα σου, ρίγος σαν σε περνάει
Ψάξε για τ'απροσδόκητο, κι ας μη σε προσδοκάει
Ζήσε τ'απωθημενα σου, όσο κι αν κινδυνέψεις
Όπως σαν πέφτεις σε βυθό, χωρίς να επιστρέψεις
Κι άμα κακό σου κάνουνε, σαν δόση ηρωΐνης
Διώξε τ'απωθημένα σου, μαζί τους αργοσβήνεις...
Π.Ζ.
Ποτέ κανείς δε θα θελε σε σένανε να μοιάσει
Και ούτε και τη σκέψη σου ομοίως να διαβάσει
Γιατι 'σαι τόσο μέτριος, ξεκάθαρα το βλέπεις
Και τις λοιπές σου αρετές, σ' ατέλειες μετατρέπεις
Κι αυτή σου η αντίληψη, βαθιά εμπεδωμένη
Σαν ρίζα μιας Παυλώνιας που όλο αναβλασταίνει
Τη μετριότητα σου αυτή, αν την αναγνωρίζεις
Έχεις ξεφύγει απ' αυτη όσο κι αν δε νομίζεις...
Π.Ζ.
Οπάλινη ανάμνηση
Σ' ανέξοδα ταξίδια,
Κι έμειναν τ'ονειρα μισα
Διακοπή αιφνίδια
Τα βαλες μόνος σου φωτιά
Μένει το γκρί της στάχτης,
Δεν είσαι πια ρεαλιστης
Μα ονείρων λιποτάκτης
Στάχτη για αναγέννηση
Τώρα ανασκαλίζεις,
Ζωή ελπίδα κι όνειρα
Αναπρογραμματίζεις
Κι αφου ξαγεννηθηκες
Το αύριο ιριδίζει,
Οπάλινη πλέον η ζωή
Το θάνατο φοβίζει...
Π.Ζ.
Ενοχική συνείδηση...
Φόβος μεσ' το μυαλό σου
Το παρελθόν θαβεις βαθιά
Ψάχνεις τον εαυτό σου
Εξάρτηση απ' την ενοχή
Αλύτρωτη απόγνωση
Δεν δέχεσαι τα λάθη σου
Αιώνια απομόνωση
Ποιος ησουνα και τώρα πια...
Ποιος έχεις καταντήσει
Δε θέλεις κείνο το είδωλο
Να σε καθοδηγήσει
Κι όσο η αγιάτρευτη πληγή
Αιμορραγεί τη γνώση
Ζητάς το απροσδόκητο
Γοργά να σ' ανταμώσει...
Π.Ζ.
Τη βλέπεις τη διάθλαση...
Ποσό πολυ σ'εκτρέπει...
Και την ευθύγραμμη τροχιά...
Ξάφνου την ανατρέπει...
Υπνωτισμένος βρίσκεσαι ...
Σε μεσημεριανή ραστώνη...
Νομίζεις πλέον πως κοιτάς...
Το χρώμα σε τυφλώνει...
Ανήμπορος τώρα έμεινες...
Κι έφτασε πια το βράδυ...
Η λύση μόνη βρέθηκε...
Τ' απόλυτο σκοτάδι...
Π.Ζ.
Κλείνεις ξανά τα μάτια σου...
Βρίσκοντας ευτυχία...
Κάνεις πάλι ασυνειδητα...
Μια λάθος ιστορία...
Μα πως να ζεις στα όνειρα...
Που φεύγοντας σ' εκδικούνται...
Και εφιάλτες γίνονται...
Κι ολότελα γκρεμιουνται...;
Σε κείνα τα χαλάσματα...
Σκυμμένος θα βουρκώσεις...
Και την πραγματικοτητα...
Σκληρά θα τη βιώσεις...
Π.Ζ.
Ψάχνεις για την ανάμνηση...
Κοιτώντας, δε τη βλέπεις...
Θολή εικόνα στο μυαλό...
Που σε φυγή την τρέπεις...
Οι αναμνήσεις χάνονται...
Κουράζεται κι η σκέψη...
Ζητάς το αυτονόητο....
Ψυχή να γαληνέψει...
Ζηλεύεις κείνο το έντομο...
Που ζει μόνο μια μέρα...
Και δε το νοιαζει τ' αύριο...
Πετάει στον αέρα...
Σου είναι τόσο αρκετή...
Άλλη δε θα ζητούσες...
Τόσο μα τόσο έντονη...
Και άλλο ας μη ζούσες...
Π.Ζ.
Στέκεσαι μπρος σ'ενα καμβά...
Καθρέπτη σου θυμίζει...
Κοιτάζεις την παλέτα σου...
Το χρώμα δε σ' αγγίζει...
Άσπρο και μαύρο επέλεξες...
Και έτσι ζωγραφίζεις...
Κι ο,τι πια τώρα ζεις...
Μ' αυτά απεικονίζεις...
Κι αν άλλα σου δίνουνε...
Εμμέσως τ' απορρίπτεις...
Δε θέλεις το πινέλο σου...
Με χρώμα να καλύπτεις...
Ποιος σου πε πως τ' ασπρόμαυρο...
Είναι μελαγχολία...;
Γλυκιά σημαίνει ανάμνηση...
Παλιά φωτογραφία...
Π.Ζ.
Τώρα πια βλέπεις δε χώρας...
Στριμώχνεσαι αδίκως...
Σταμάτα να ματαιοπονείς...
Έσπασ' ακόμα ένας κρίκος...
Κι όσο δεμένος ήσουνα...
Σε τούτο το ταξίδι...
Προορισμό δεν έβρισκες...
Μα ούτε κι αντικλείδι...
Δεμένα και τα μάτια σου...
Να βλέπουν δεν αντέχουν...
Βρίσκεις λεπίδι· κόβεσαι...
Δάκρυα αίματος τρέχουν...
Είσαι μετά το λάβωμα...
Χωρίς αιτία επαναστάτης...
Μα έλα που κατέληξες...
Ζωής λαθρεπιβατης...
Π.Ζ.
Σε κυνηγάνε· κρυβεσαι...
Απ' όλους κι απο σένα...
Νομίζεις ονειρεύεσαι...
Τρέχεις απεγνωσμένα...
Κλείνεις τις πόρτες πίσω σου..
Θέλοντας να ξεφύγεις...
Μα βρήκανε μιά δίοδο...
Που μόνος σου ανοίγεις...
Κι άμα δεν ανακάλυψες...
Την ασφαλή διαφυγή σου...
Το τελευταίο καταφύγιο...
Ήταν και θα ναι η ψυχή σου...
Π.Ζ.
Κάποτε αναρωτήθηκες...
Ψάχνοντας την αλήθεια...
Ποτέ σου δε κατάλαβες...
Πως ζήταγες βοήθεια...
Και όσο αναπάντητα...
Έμεναν τα γιατί σου...
Ένιωθες πως πλησίαζες...
Στο χείλος της αβύσσου...
Κι όμως ποτέ δε ξέχασες...
Εικόνα στο μυαλό σου...
Μένοντας στ' ευχολόγια...
Πληγή μου· επουλώσου...
Μα να πια, το εμπέδωσες...
Πως ήταν ένα ψέμα...
Που σου 'πε η αλήθεια σου...
Και πάγωσε το αίμα...
Π.Ζ.
Κι αν ευχεσαι για το καλο...
Πρέπει να το πιστεψεις...
Για την οικτρή σου τη ζωη...
Ποτέ μην ικετέψεις...
Αν θέλεις το καλύτερο...
Πρέπει να προσπαθησεις...
Χόρεψε μ' όποιον θες εσύ...
Μα την ψυχή σου μη πουλήσεις...
Κι αμα ζητάς το τέλειο...
Να μη τα παρατήσεις...
Και το σκοτάδι αν χρειαστεί ...
Πρέπει να τ' αψηφήσεις...
Π.Ζ.
Κάποιες φορες αφήνεσαι...
Και άλλοι σ'οδηγουνε...
Μα στης ζωής το δρόμο το φαρδύ...
Λίγοι σ'ακολουθουνε...
Κι αν κάποιες στάσεις έκανες...
Να πάρεις και να δώσεις...
Το δρόμο δε κατάφερες...
Να τον μετουσιώσεις...
Στένεψε τώρα πια κι αυτός...
Στο τέλος του οδεύει...
Στ' όνειρα απλωσε η ζωή...
Κι ακόμα σε παιδεύει...
Π.Ζ.
Ζητάς λιγάκι ουρανό...
Ψηλά για να πετάξεις...
Ελεύθερη ειν' η πτώση σου...
Μυαλό θα απαλλάξεις...
Ζητάς λιγάκι θάλασσα...
Βαθιά να κολυμπήσεις...
Εκει στο τέλος του βυθού...
Ψυχή να εξαγνίσεις...
Ζητάς της γης τη ζεστασιά...
Το χώμα της να νιώσεις...
Και με την κάθε μυρωδιά...
Σώμα να παραδόσεις...
Γη Ουρανός και Θάλασσα...
Ειν' η διαφυγή σου...
Σώμα ψυχή μα και μυαλό...
Αιώνια φυλακή σου...
Π.Ζ.
Σκέφτεσαι είσαι μόνιμος...
Σαν χαρακιάς σημάδι...
Και άνετα στηρίζεσαι...
Σε σάπιο παρακλάδι...
Είσαι απλά περαστικός...
Των αλλονών ειν' οι ζωές...
Κάν' ενα πέρασμα καλό...
Στην άκρη βάλε εμμονές...
Προτού να μείνεις άφωνος...
Αν δεν αντιλαλήσεις...
Τότε μ' αξιοπρέπεια ..
Πρέπει ν' αποχωρήσεις...
Π.Ζ.
Πολύ ή λίγο δηκτικός...
Με σκέψη κλειδωμένη...
Και στη πορεία στωϊκός...
Στάση ζωής δεδηλωμένη...
Τα βράδια μένεις μοναχός...
Σε οχυρό ασφαλισμένος...
Αγρυπνος, πάντα σιωπηλός...
Ποτέ ξανά πια λαβωμένος...
Θες να μιλησεις, δε μπορείς...
Κι αν θέλουν να σ' ακούσουν...
Είσαι κλεισμένος μέσα σου...
Σε τοίχο θα προσκρούσουν...
Κι ήρθε το χάραμα, ξυπνάς...
Ξανά στα ίδια θα βαδίσεις...
Τα ξένα καθημερινά...
Τ' απόμακρα θα ξαναζήσεις...
Π.Ζ.
Ηλιοβασιλεμα η ζωή...
Σιγά σιγά τελειώνει...
Φωτιά που μόλις έσβησε...
Πάγος που σιγολιώνει...
Κοίτα το φως σου, χάνεται...
Και άφεση σου δίνουν...
Κυλά το δάκρυ το στερνό...
Τα μάτια σου πια κλείνουν...
Η τελευταία σκέψη σου...
Εκει π' ολα τελειώνουν...
Στάχτες σου γι αναγέννηση...
Να βρεις, σ' αναβιώνουν...
Π.Ζ.
Τίποτα τώρα πια, σιωπή...
Κι όμως τη νιωθεις τη βοή...
Ψάχνοντας γνώριμη φωνή...
Μοιάζει το θέλω προσευχή...
Και ας βλέπουν τη μορφή σου...
Κι ας ακούνε τη φωνή σου...
Ειναι κενή η ύπαρξη σου...
Και προδομένη την ψυχη σου...
Και δε σε νιώθουν, σταματάς...
Τίποτα τωρα δε ζητάς...
Σαν εμαθες να ξεπερνάς...
Στη στάχτη κρύας αγκαλιάς...
Ειν' η ζωή σου τόσο οικτρή...
Καρδιά σε μία φυλακή...
Λυτρωτικη η ανακοπή...
Χάθηκαν όλα πια, σιωπή...
Π.Ζ.
Κάποτε ενα αγγιγμα...
Υπόθεση μεγάλη...
Και τίποτ' ας μη σήμαινε...
Σου προκαλούσε ζάλη...
Σίγα σίγα γιατρευτηκες...
Έπαθες ανοσία...
Μα είχες κάτι μέσα σου...
Που 'χε παραλυσία...
Βαρέθηκες το άγγιγμα...
Με χέρι απλωμένο...
Ψάχνεις το αγγιγμα ψυχης...
Που δε 'ναι δεδομένο...
Π.Ζ.
Το πάθος σαν εξάρτηση...
Μεγάλη αδυναμία...
Μα χρωμα δίνει στη ζωή...
Κι οσμή στην αοσμία...
Το πάθος σαν τονωτικό...
Σημαινει αδρεναλινη...
Σαν να σαι σ' ενα κίνδυνο...
Που μόνο αυτός εκκρίνει...
Αν όμως δε παθιαζεσαι...
Και ίσα που ανασαίνεις...
Μένεις στο γκρι για μια ζωή...
Κι έτσι αργοπεθαινεις...
Π.Ζ.
Ποιος ειν' αυτος ο μαχητής...
Που όλο σε λαβωνει...
Που ειναι πάντα νικητής...
Και σ' εξουδετερώνει....;
Τη λογική σου τη νικά....
Θύματα αξιώνει...
Κι αν στην καρδιά δίνει φτερά...
Στο τέλος ξέρεις την πληγώνει...
Και τις ουλές που σ' άφησε...
Σκεφτεσαι σαν τις κοιτάς...
Αξίζει εσύ να μάχεσαι...
Ή στον αέρα να πετας... ;
Κι άμα στα χρόνια τα στερνά...
Από ουλές γεμίσεις...
Σκεψου μην είσαι νικητής...
Σαν τις αναπολησεις...
Π.Ζ.
Εσύ που κατι πρόσμενες...
Ίσως χωρις ελπίδες...
Σε καλοκαιρινή μεσημεριά...
Θα 'ρθουν δροσοσταλίδες...;
Η προσμονη απατηλης...
Ανύπαρκτης Ελπίδας...
Μοιάζει σαν μία αστραπή...
Της παγωμενης ηλιαχτιδας...
Το χτύπημα της δυνατό...
Μπορεί να σε ζεστανει...
Μ' αν μείνεις απροστατευτος...
Θα σε υπερθερμάνει...
Π.Ζ.
Την προσφιλή σου τακτική...
Εσύ την παραλλάζεις...
Τώρα για πρώτη σου φορά...
Στα πόδια δε το βάζεις...
Εσένα δε σε πειραξε...
Πως πας για αιχμαλωσία...
Δεμένα ειν' τα χέρια σου..
Ήδη απ' την απραξία...
Σκοτάδι ακόμα καταχνια...
Και είσαι τυφλωμένος...
Αξίζει η παράδοση...;
Κι ας ήσουν λαβωμένος...;
Κι αυτη σου η επιμονή...
Μεγάλη αλλά χαλαλι...
Αν έρθει το ξημερωμα...
Ο ήλιος ξεπροβαλει...
Π.Ζ.
Το βλέπεις εισ' ακινητος...
Ίσα που ανασαίνεις...
Μη κάνεις άραγε καλά...;
Ή μην αργοπεθαινεις...;
Το βλέπεις παραδιδεσαι...
Γιατί 'σαι εγκλωβισμένος...
Ακινησια και σιωπή...
Μοιαζεις υπνωτισμένος...
Το βλέπεις οτι κρυβεσαι...
Μα ποιο πολυ απο σένα...
Αυτό κι αν ειν'ανωφελο...
Έχεις απωθημένα...
Κι αν ζητιανευεις σκεπτικός...
Ανέλπιστες ελπίδες...
Σηκωνεις κεφάλι μήπως δεις...
Του ήλιου τις αχτίδες...
Π.Ζ.
Κι αν μου αρέσει η θάλασσα....
Γινεσαι κύμα μπρος μου....
Τρέχω για να μη σκεπαστώ...
Μην κι 'σαι ο βυθός μου...
Κι αν μου αρέσει η ζεστασιά...
Γινεσαι μπρος μου μια φωτιά...
Τρεχω ξανά ποιο μακριά....
Κι ας μου φωτίζεις τη νυχτιά...
Κι αν μου αρέσει ο άνεμος...
Θύελλα έχεις γίνει...
Τρεχω ακόμα μια φορά...
Μα έχω επιβραδύνει...
Κι αφου δε με ξεγελασα...
Και σταματώ να τρέχω...
Δώσε μου την ανασα σου...
Άλλη πνοή δεν εχω...
Π.Ζ.
Ειν' η ζωή μια γέφυρα..
Δε ξέρεις που σε βγάζει...
Εμπρός εχει διόδια...
Και πίσω σου βραδιάζει..
Πάνε μπροστά και πλήρωσε...
Οσα σ' αναλογούνε...
Για το σκοτάδι ειναι βαρύ...
Κι όλοι δε το μπορούνε...
Και σαν διαβείς το δρόμο σου...
Κι απέναντι περάσεις...
Σκέψου και την αξία της...
Μπορείς να λογαριάσεις...
Όπως δυό όχθες μακρινές...
Η γέφυρα ενώνει...
Ετσι κι οπου 'ναι τα κενά...
Αυτή τα γεφυρωνει...
Π.Ζ.
Σ αρέσουν οι συμβολισμοί...
Θέλεις να καταλάβεις...
Μ' άλλοι φυτρωνουν στον αγρό...
Κι άλλους βαθιά τους θάβεις...
Του μάντη Κάλχα οι οιωνοί...
Και της Πυθείας οι χρησμοί...
Ήτανε διφορουμενοι...
Και λίγο σκοτεινοι...
Τα λόγια ομως τα σωστά...
Είναι συμβολικά μεγάλα...;
Ή ειναι τα ξεκάθαρα...
Κι ας πέφτουν σταλα σταλα...;
Π.Ζ.
Το λάθος το χειρότερο...
Είναι ο φόβος που έχεις..
Καθόλου να μην ενεργεις...
Γιατι το λάθος δεν αντεχεις...
Η αναβλητικότητα ..
Μοιάζει μ' ανυπαρξία...
Σε βάθος χρονου σ'οδηγεί...
Σε πλήρη απραξία...
Γι αυτο λοιπόν συνέχισε...
Ρουβίκωνα κι αν διαβαίνεις...
Μεγάλη επιτυχία σου...
Απο τα λάθη σου μαθαινεις...
Π.Ζ.
Εσύ που αναζήτησες...
Τόσες πολλές προκλήσεις...
Κάτσε και σκέψου το καλά...
Έχεις τις αναμνήσεις...
Η μεγαλύτερη απ' αυτές...
Δίχως τις παραλείψεις...
Είν' εκτός των αλλονων...
Εσένα ν' ανακαλύψεις...
Η δεύτερη ποιο σημαντική...
Σαν σ' αλληλουχία...
Είναι μ' ο,τι ανακάλυψες...
Να νιωσεις ευτυχία...
Π.Ζ.
Όλα δεν είναι ρόδινα...
Με κόπο τ' αποκταμε...
Στο τέλος ερχετ' η στιγμη...
Και όλα τα κατακτάμε...
Κι αν είσαι απερίσκεπτος...
Καλύτερα να τ'αφήσεις...
Γιατί να ξέρεις το σοφο...
Ειν' εγκεφαλικά να λειτουργήσεις...
Ακου την ταπεινη μου συμβουλή...
Κι αν δε σε νοιάζει μια...
Να ξέρεις οτι βρίσκεσαι...
Εν κρανιω τρικυμία....
Π.Ζ.
Σ αρέσει η αναζήτηση...
Σε άγνωστα ταξίδια...
Ψαχνεις για πόρτες ανοιχτές...
Δεν έχεις αντικλειδια...
Και έξω αν σε αφηνουνε...
Και θες να διαρρηξεις...
Κοιτα να μη σε δει κανείς...
Δε θέλεις αποδείξεις...
Ανοιξ' τη πόρτα της καρδιάς...
Κι ύστερα του μυαλού σου...
Κι όσο για τις συνέπειες...
Να χεις μετα το νου σου...
Π.Ζ.
Ζητάς ακόμα μια πνοή...
Νομιζεις τέλειωσε η ζωή...
Κι 'ναι η στρατα σκοτεινή...
Γιατι 'σαι κουρασμενος...
Χαλιναγωγησες τα πάθη...
Σκεφτηκες μη κανεις Λάθη...
Νεκρή καρδιά και μόνο νου...
Γιατί 'σαι κουρασμενος...
Ξέχασες τα διλληματα...
Τα μπερδεμενα αισθήματα...
Εμεινες κει σε μια γωνιά...
Αποκαρδιωμενος....
Π.Ζ.
