Οπάλινη ανάμνηση
Σ' ανέξοδα ταξίδια,
Κι έμειναν τ'ονειρα μισα
Διακοπή αιφνίδια
Τα βαλες μόνος σου φωτιά
Μένει το γκρί της στάχτης,
Δεν είσαι πια ρεαλιστης
Μα ονείρων λιποτάκτης
Στάχτη για αναγέννηση
Τώρα ανασκαλίζεις,
Ζωή ελπίδα κι όνειρα
Αναπρογραμματίζεις
Κι αφου ξαγεννηθηκες
Το αύριο ιριδίζει,
Οπάλινη πλέον η ζωή
Το θάνατο φοβίζει...
Π.Ζ.
