Στέκεσαι μπρος σ'ενα καμβά...
Καθρέπτη σου θυμίζει...
Κοιτάζεις την παλέτα σου...
Το χρώμα δε σ' αγγίζει...
Άσπρο και μαύρο επέλεξες...
Και έτσι ζωγραφίζεις...
Κι ο,τι πια τώρα ζεις...
Μ' αυτά απεικονίζεις...
Κι αν άλλα σου δίνουνε...
Εμμέσως τ' απορρίπτεις...
Δε θέλεις το πινέλο σου...
Με χρώμα να καλύπτεις...
Ποιος σου πε πως τ' ασπρόμαυρο...
Είναι μελαγχολία...;
Γλυκιά σημαίνει ανάμνηση...
Παλιά φωτογραφία...
Π.Ζ.
