Μιά Ματιά

Χάνεσαι και η σκέψη σου
Στο μείον ταξιδεύει
Σε μιά ματιά όμως στέκεσαι
Μαγνήτης,  ίδιος πόλος

Και όμως δε σ' απώθησε
Την έλξη σου διαβάζεις 
Μάταια.... Σ' αιχμαλώτισε
της ίριδας το χρώμα 

Τις συμπληγάδες πέρασε
Με δάκρυα λαβωμένα
Που ο χείμαρρος τους έκοψε
Το δρόμο της καρδιάς
 
Μα η καταιγίδα πέρασε 
Ήλιος γλυκοχαράζει
Ας γίνουν τα μάτια αγκαλιά
Μέσα τους να χαθείς για πάντα...
Π.Ζ.