Οι ενοχές που αισθάνεσαι,
Το νου σου έχουν πλανέψει
Κι έτσι τις τάσεις της φυγής,
Δε θα τις αναστρέψει
Την ψυχική σου εκφόρτιση,
Ψάχνεις απεγνωσμένα
Βαρύ 'ναι το φορτίο σου
Λόγια συνεσταλμένα
Κι η αυταξία χαμηλή,
Μένεις εγκλωβισμένος
Φοράς τις παρωπίδες σου,
Σ' αυτές εισ' εθισμένος
Και συνεχώς αιμορραγείς,
Αγιάτρευτη η πληγή σου
Μαχαίρι ειν' η σκέψη σου,
Κι αυτοκαταστροφή σου...
Π.Ζ.
Κρατά τ'απωθημένα σου και φύλαξτα σε κάστρα
Δες τα ψηλά απ' τον ουρανό, όπως σε βλέπουν τ'άστρα
Νιώσε τ'απωθημένα σου, ρίγος σαν σε περνάει
Ψάξε για τ'απροσδόκητο, κι ας μη σε προσδοκάει
Ζήσε τ'απωθημενα σου, όσο κι αν κινδυνέψεις
Όπως σαν πέφτεις σε βυθό, χωρίς να επιστρέψεις
Κι άμα κακό σου κάνουνε, σαν δόση ηρωΐνης
Διώξε τ'απωθημένα σου, μαζί τους αργοσβήνεις...
Π.Ζ.
Ποτέ κανείς δε θα θελε σε σένανε να μοιάσει
Και ούτε και τη σκέψη σου ομοίως να διαβάσει
Γιατι 'σαι τόσο μέτριος, ξεκάθαρα το βλέπεις
Και τις λοιπές σου αρετές, σ' ατέλειες μετατρέπεις
Κι αυτή σου η αντίληψη, βαθιά εμπεδωμένη
Σαν ρίζα μιας Παυλώνιας που όλο αναβλασταίνει
Τη μετριότητα σου αυτή, αν την αναγνωρίζεις
Έχεις ξεφύγει απ' αυτη όσο κι αν δε νομίζεις...
Π.Ζ.
Οπάλινη ανάμνηση
Σ' ανέξοδα ταξίδια,
Κι έμειναν τ'ονειρα μισα
Διακοπή αιφνίδια
Τα βαλες μόνος σου φωτιά
Μένει το γκρί της στάχτης,
Δεν είσαι πια ρεαλιστης
Μα ονείρων λιποτάκτης
Στάχτη για αναγέννηση
Τώρα ανασκαλίζεις,
Ζωή ελπίδα κι όνειρα
Αναπρογραμματίζεις
Κι αφου ξαγεννηθηκες
Το αύριο ιριδίζει,
Οπάλινη πλέον η ζωή
Το θάνατο φοβίζει...
Π.Ζ.
Ενοχική συνείδηση...
Φόβος μεσ' το μυαλό σου
Το παρελθόν θαβεις βαθιά
Ψάχνεις τον εαυτό σου
Εξάρτηση απ' την ενοχή
Αλύτρωτη απόγνωση
Δεν δέχεσαι τα λάθη σου
Αιώνια απομόνωση
Ποιος ησουνα και τώρα πια...
Ποιος έχεις καταντήσει
Δε θέλεις κείνο το είδωλο
Να σε καθοδηγήσει
Κι όσο η αγιάτρευτη πληγή
Αιμορραγεί τη γνώση
Ζητάς το απροσδόκητο
Γοργά να σ' ανταμώσει...
Π.Ζ.
Τη βλέπεις τη διάθλαση...
Ποσό πολυ σ'εκτρέπει...
Και την ευθύγραμμη τροχιά...
Ξάφνου την ανατρέπει...
Υπνωτισμένος βρίσκεσαι ...
Σε μεσημεριανή ραστώνη...
Νομίζεις πλέον πως κοιτάς...
Το χρώμα σε τυφλώνει...
Ανήμπορος τώρα έμεινες...
Κι έφτασε πια το βράδυ...
Η λύση μόνη βρέθηκε...
Τ' απόλυτο σκοτάδι...
Π.Ζ.
Κλείνεις ξανά τα μάτια σου...
Βρίσκοντας ευτυχία...
Κάνεις πάλι ασυνειδητα...
Μια λάθος ιστορία...
Μα πως να ζεις στα όνειρα...
Που φεύγοντας σ' εκδικούνται...
Και εφιάλτες γίνονται...
Κι ολότελα γκρεμιουνται...;
Σε κείνα τα χαλάσματα...
Σκυμμένος θα βουρκώσεις...
Και την πραγματικοτητα...
Σκληρά θα τη βιώσεις...
Π.Ζ.
Ψάχνεις για την ανάμνηση...
Κοιτώντας, δε τη βλέπεις...
Θολή εικόνα στο μυαλό...
Που σε φυγή την τρέπεις...
Οι αναμνήσεις χάνονται...
Κουράζεται κι η σκέψη...
Ζητάς το αυτονόητο....
Ψυχή να γαληνέψει...
Ζηλεύεις κείνο το έντομο...
Που ζει μόνο μια μέρα...
Και δε το νοιαζει τ' αύριο...
Πετάει στον αέρα...
Σου είναι τόσο αρκετή...
Άλλη δε θα ζητούσες...
Τόσο μα τόσο έντονη...
Και άλλο ας μη ζούσες...
Π.Ζ.
Στέκεσαι μπρος σ'ενα καμβά...
Καθρέπτη σου θυμίζει...
Κοιτάζεις την παλέτα σου...
Το χρώμα δε σ' αγγίζει...
Άσπρο και μαύρο επέλεξες...
Και έτσι ζωγραφίζεις...
Κι ο,τι πια τώρα ζεις...
Μ' αυτά απεικονίζεις...
Κι αν άλλα σου δίνουνε...
Εμμέσως τ' απορρίπτεις...
Δε θέλεις το πινέλο σου...
Με χρώμα να καλύπτεις...
Ποιος σου πε πως τ' ασπρόμαυρο...
Είναι μελαγχολία...;
Γλυκιά σημαίνει ανάμνηση...
Παλιά φωτογραφία...
Π.Ζ.
Τώρα πια βλέπεις δε χώρας...
Στριμώχνεσαι αδίκως...
Σταμάτα να ματαιοπονείς...
Έσπασ' ακόμα ένας κρίκος...
Κι όσο δεμένος ήσουνα...
Σε τούτο το ταξίδι...
Προορισμό δεν έβρισκες...
Μα ούτε κι αντικλείδι...
Δεμένα και τα μάτια σου...
Να βλέπουν δεν αντέχουν...
Βρίσκεις λεπίδι· κόβεσαι...
Δάκρυα αίματος τρέχουν...
Είσαι μετά το λάβωμα...
Χωρίς αιτία επαναστάτης...
Μα έλα που κατέληξες...
Ζωής λαθρεπιβατης...
Π.Ζ.
Σε κυνηγάνε· κρυβεσαι...
Απ' όλους κι απο σένα...
Νομίζεις ονειρεύεσαι...
Τρέχεις απεγνωσμένα...
Κλείνεις τις πόρτες πίσω σου..
Θέλοντας να ξεφύγεις...
Μα βρήκανε μιά δίοδο...
Που μόνος σου ανοίγεις...
Κι άμα δεν ανακάλυψες...
Την ασφαλή διαφυγή σου...
Το τελευταίο καταφύγιο...
Ήταν και θα ναι η ψυχή σου...
Π.Ζ.
Κάποτε αναρωτήθηκες...
Ψάχνοντας την αλήθεια...
Ποτέ σου δε κατάλαβες...
Πως ζήταγες βοήθεια...
Και όσο αναπάντητα...
Έμεναν τα γιατί σου...
Ένιωθες πως πλησίαζες...
Στο χείλος της αβύσσου...
Κι όμως ποτέ δε ξέχασες...
Εικόνα στο μυαλό σου...
Μένοντας στ' ευχολόγια...
Πληγή μου· επουλώσου...
Μα να πια, το εμπέδωσες...
Πως ήταν ένα ψέμα...
Που σου 'πε η αλήθεια σου...
Και πάγωσε το αίμα...
Π.Ζ.
Κι αν ευχεσαι για το καλο...
Πρέπει να το πιστεψεις...
Για την οικτρή σου τη ζωη...
Ποτέ μην ικετέψεις...
Αν θέλεις το καλύτερο...
Πρέπει να προσπαθησεις...
Χόρεψε μ' όποιον θες εσύ...
Μα την ψυχή σου μη πουλήσεις...
Κι αμα ζητάς το τέλειο...
Να μη τα παρατήσεις...
Και το σκοτάδι αν χρειαστεί ...
Πρέπει να τ' αψηφήσεις...
Π.Ζ.
Κάποιες φορες αφήνεσαι...
Και άλλοι σ'οδηγουνε...
Μα στης ζωής το δρόμο το φαρδύ...
Λίγοι σ'ακολουθουνε...
Κι αν κάποιες στάσεις έκανες...
Να πάρεις και να δώσεις...
Το δρόμο δε κατάφερες...
Να τον μετουσιώσεις...
Στένεψε τώρα πια κι αυτός...
Στο τέλος του οδεύει...
Στ' όνειρα απλωσε η ζωή...
Κι ακόμα σε παιδεύει...
Π.Ζ.
Ζητάς λιγάκι ουρανό...
Ψηλά για να πετάξεις...
Ελεύθερη ειν' η πτώση σου...
Μυαλό θα απαλλάξεις...
Ζητάς λιγάκι θάλασσα...
Βαθιά να κολυμπήσεις...
Εκει στο τέλος του βυθού...
Ψυχή να εξαγνίσεις...
Ζητάς της γης τη ζεστασιά...
Το χώμα της να νιώσεις...
Και με την κάθε μυρωδιά...
Σώμα να παραδόσεις...
Γη Ουρανός και Θάλασσα...
Ειν' η διαφυγή σου...
Σώμα ψυχή μα και μυαλό...
Αιώνια φυλακή σου...
Π.Ζ.
Σκέφτεσαι είσαι μόνιμος...
Σαν χαρακιάς σημάδι...
Και άνετα στηρίζεσαι...
Σε σάπιο παρακλάδι...
Είσαι απλά περαστικός...
Των αλλονών ειν' οι ζωές...
Κάν' ενα πέρασμα καλό...
Στην άκρη βάλε εμμονές...
Προτού να μείνεις άφωνος...
Αν δεν αντιλαλήσεις...
Τότε μ' αξιοπρέπεια ..
Πρέπει ν' αποχωρήσεις...
Π.Ζ.
Πολύ ή λίγο δηκτικός...
Με σκέψη κλειδωμένη...
Και στη πορεία στωϊκός...
Στάση ζωής δεδηλωμένη...
Τα βράδια μένεις μοναχός...
Σε οχυρό ασφαλισμένος...
Αγρυπνος, πάντα σιωπηλός...
Ποτέ ξανά πια λαβωμένος...
Θες να μιλησεις, δε μπορείς...
Κι αν θέλουν να σ' ακούσουν...
Είσαι κλεισμένος μέσα σου...
Σε τοίχο θα προσκρούσουν...
Κι ήρθε το χάραμα, ξυπνάς...
Ξανά στα ίδια θα βαδίσεις...
Τα ξένα καθημερινά...
Τ' απόμακρα θα ξαναζήσεις...
Π.Ζ.
Ηλιοβασιλεμα η ζωή...
Σιγά σιγά τελειώνει...
Φωτιά που μόλις έσβησε...
Πάγος που σιγολιώνει...
Κοίτα το φως σου, χάνεται...
Και άφεση σου δίνουν...
Κυλά το δάκρυ το στερνό...
Τα μάτια σου πια κλείνουν...
Η τελευταία σκέψη σου...
Εκει π' ολα τελειώνουν...
Στάχτες σου γι αναγέννηση...
Να βρεις, σ' αναβιώνουν...
Π.Ζ.
Τίποτα τώρα πια, σιωπή...
Κι όμως τη νιωθεις τη βοή...
Ψάχνοντας γνώριμη φωνή...
Μοιάζει το θέλω προσευχή...
Και ας βλέπουν τη μορφή σου...
Κι ας ακούνε τη φωνή σου...
Ειναι κενή η ύπαρξη σου...
Και προδομένη την ψυχη σου...
Και δε σε νιώθουν, σταματάς...
Τίποτα τωρα δε ζητάς...
Σαν εμαθες να ξεπερνάς...
Στη στάχτη κρύας αγκαλιάς...
Ειν' η ζωή σου τόσο οικτρή...
Καρδιά σε μία φυλακή...
Λυτρωτικη η ανακοπή...
Χάθηκαν όλα πια, σιωπή...
Π.Ζ.
