Ποτέ κανείς δε θα θελε σε σένανε να μοιάσει
Και ούτε και τη σκέψη σου ομοίως να διαβάσει
Γιατι 'σαι τόσο μέτριος, ξεκάθαρα το βλέπεις
Και τις λοιπές σου αρετές, σ' ατέλειες μετατρέπεις
Κι αυτή σου η αντίληψη, βαθιά εμπεδωμένη
Σαν ρίζα μιας Παυλώνιας που όλο αναβλασταίνει
Τη μετριότητα σου αυτή, αν την αναγνωρίζεις
Έχεις ξεφύγει απ' αυτη όσο κι αν δε νομίζεις...
Π.Ζ.
