Τίποτα τώρα πια, σιωπή...
Κι όμως τη νιωθεις τη βοή...
Ψάχνοντας γνώριμη φωνή...
Μοιάζει το θέλω προσευχή...
Και ας βλέπουν τη μορφή σου...
Κι ας ακούνε τη φωνή σου...
Ειναι κενή η ύπαρξη σου...
Και προδομένη την ψυχη σου...
Και δε σε νιώθουν, σταματάς...
Τίποτα τωρα δε ζητάς...
Σαν εμαθες να ξεπερνάς...
Στη στάχτη κρύας αγκαλιάς...
Ειν' η ζωή σου τόσο οικτρή...
Καρδιά σε μία φυλακή...
Λυτρωτικη η ανακοπή...
Χάθηκαν όλα πια, σιωπή...
Π.Ζ.
