Τη βλέπεις τη διάθλαση...
Ποσό πολυ σ'εκτρέπει...
Και την ευθύγραμμη τροχιά...
Ξάφνου την ανατρέπει...
Υπνωτισμένος βρίσκεσαι ...
Σε μεσημεριανή ραστώνη...
Νομίζεις πλέον πως κοιτάς...
Το χρώμα σε τυφλώνει...
Ανήμπορος τώρα έμεινες...
Κι έφτασε πια το βράδυ...
Η λύση μόνη βρέθηκε...
Τ' απόλυτο σκοτάδι...
Π.Ζ.
