Σαν έστρεψες το βλέμμα σου
Πλημμύρισες μ' ελπίδες
Πνιγόσουνα μα ένοιωθες
Στο κρύο αλκυονίδες
Θα 'ναι η σωτηρία σου
Που μοιάζει πια με θαύμα
Δε θέλεις άλλο να κρυφτείς,
Κι ας γίνει η βροχή τους τραύμα
Σιγά όμως σταμάτησαν
Και τώρα πια δε ρέουν
Παγώσανε κι ακίνητες
Χειμώνα αποπνέουν
Κλείνεις κι εσύ τα μάτια σου
Ξανά σε αγκαλιάζουν
Αστείρευτη τούτη η πηγή
Ελπίδας που ονομάζουν...
Π.Ζ.
Ψευδείς ελπίδες στοίβαξες
Κει στου μυαλού την άκρη,
Σιγά πιά χάνονται κι αυτές
Κι έγιν' η ελπίδα δάκρυ...
Σα να 'σαι σ' όνειρο κακό
Που χλεύη αναδίδει,
Μα ειν' η ζωή αληθινή
Κι όχι φτηνό παιχνίδι
"Αχνή όμως κι η θύμηση
Έχει κι αυτή ξεφτίσει
Τόσο κοντά μα μακριά
Ανάμνησης μεθύσι"
Μένεις εκεί αξιοπρεπής
Αυτό σου 'χει απομείνει,
Όνειρων επαίτης είσαι πιά
Ψυχή σ' ακτημοσύνη...
Π.Ζ.
