Σαν έστρεψες το βλέμμα σου
Πλημμύρισες μ' ελπίδες
Πνιγόσουνα μα ένοιωθες
Στο κρύο αλκυονίδες
Θα 'ναι η σωτηρία σου
Που μοιάζει πια με θαύμα
Δε θέλεις άλλο να κρυφτείς,
Κι ας γίνει η βροχή τους τραύμα
Σιγά όμως σταμάτησαν
Και τώρα πια δε ρέουν
Παγώσανε κι ακίνητες
Χειμώνα αποπνέουν
Κλείνεις κι εσύ τα μάτια σου
Ξανά σε αγκαλιάζουν
Αστείρευτη τούτη η πηγή
Ελπίδας που ονομάζουν...
Π.Ζ.
