Ψάχνεις για την ανάμνηση...
Κοιτώντας, δε τη βλέπεις...
Θολή εικόνα στο μυαλό...
Που σε φυγή την τρέπεις...
Οι αναμνήσεις χάνονται...
Κουράζεται κι η σκέψη...
Ζητάς το αυτονόητο....
Ψυχή να γαληνέψει...
Ζηλεύεις κείνο το έντομο...
Που ζει μόνο μια μέρα...
Και δε το νοιαζει τ' αύριο...
Πετάει στον αέρα...
Σου είναι τόσο αρκετή...
Άλλη δε θα ζητούσες...
Τόσο μα τόσο έντονη...
Και άλλο ας μη ζούσες...
Π.Ζ.
