Μια αράδα λόγια χάραξες
Σε κάποιου δέντρου τον κορμό,
Άραγε να 'ναι ακόμα εκεί;
Κάνεις ξανά το συνειρμό...
Σου λένε πλέον φαίνονται
Κάπως επουλωμένα,
Μα ήταν το χάραγμα βαθύ
Για λόγια ειπωμένα
Βρίσκεσαι ξάφνου εκεί μπροστά
Κι αρχίζεις να τα σβήνεις,
Μα πως ζητάς το χάραγμα
Με χάραγμα να αμβλύνεις;
Πάντα θα σε ακολουθούν
Λίγο κι ας ξεθωριάζουν,
Σα να 'ναι ανεξίτηλα
Που μέσα σου φωλιάζουν...
Π.Ζ.
