Στυγνή πραγματικότητα
Μόνος σου τη βιώνεις
Πλέγμα, θυμίζει φυλακή
Μέσα της σιγολιώνεις
Να όμως, κάτι αισθάνεσαι,
Γεύση από ελευθερία
Μ' απότομα στη στέρησαν
Φίμωση, ασφυξία
Λύθηκες πάλι κι έτρεξες
Κραυγάζεις μ' αφωνία
Πέφτεις ψηλά απο γκρεμό,
Τέλειωσε η αγωνία
Για μιά στιγμή ακίνητος,
Σκέφτεσαι, το 'χεις ξαναζήσει
Θυμάσαι κείνο τ' Όνειρο,
Και έχεις παραλύσει
Νόμιζες το ζησες κι αυτό
Λίγο πριν ξεψυχίσεις,
Μα ήταν το κελί νοητό,
Κάγκελα οι ψευδαισθήσεις...
Π.Ζ.
