Σά βραδινή επώαση στο βάθος του μυαλού σου,
Κλεισμένη σε μια λογική που δεν υποτροπιάζει,
Απάνεμο λιμάνι είναι κοντά στο πλάϊ σου,
Κοιτάς απ' την προβλήτα του μήπως γλυκοχαράζει
Μα ήρθε το ηλιοβασίλεμα και πάγωσε,
Και τώρα την καρδιά σου ψηλαφίζει,
Ανάγλυφη αφή χρωμάτων έμεινε
Κι απρόσμενη μορφή που ιριδίζει
Ανάμνηση γλυκιά που πλέον πέρασε,
Θυμίζει ένα όμορφο λουλούδι,
Στο πέρασμα του χρόνου όμως μαράθηκε,
Τα πέταλα του έκανες τραγούδι...
Π.Ζ.
