Μια οπτική αντίληψη,
Μεσ' τη συνείδηση σου
Και είναι δίπλα, πλάϊ σου
Στο χείλος της αβύσσου
Για ποιά πραγματικότητα
Οι άλλοι σου μιλάνε
Και κει που ονειρεύεσαι
Βιαίως σε ξυπνάνε;
Σαν κάτι να σε ξεγελά,
Τα μάτια ή το μυαλό σου,
Παρέλυσαν οι αισθήσεις σου
Κι εσύ, κι ο εαυτός σου
Μα τώρα πλέον βρίσκεσαι
Σε συμβολή κυμάτων,
Σαν πέτρες να σου ρίχνουνε
Σε λίμνη αισθημάτων
Ρωτάς για το βήμα το στερνό,
Απάντηση καμία,
Ελπίδα και μεταβολή,
Θα ζεις για μια οπτασία...
Π.Ζ.
