Σα νύχτα που λαχτάρισε
Το ποιο λευκό σου άνθος
Κοιτώντας το αναθάρρησα
Μα δίπλα μου σιωπή
Με το φεγγάρι αντικριστά
Σέρνω τη λογική μου
Σε μονοπάτια αέρινα
Γλυκά, μεθυστικά
Μα ήρθε πλέον χαραυγή
Η ώρα μου πια στενεύει
Το φως που τόσο μίσησα
Γαλήνη πουθενά
Κι απόψε πάλι διακριτά
Θα ψάξω τ' άρωμα σου
Είσαι σα νυχτολούλουδο
Για χάρη σου πετώ...-
Π.Ζ.
